Prawda o edukacji seksualnej, pedofilii i przemyśle pornograficznym

Prawda o edukacji seksualnej, pedofilii i przemyśle pornograficznym

W 1989 r. raport państwowej rady naukowców ogłosił oświadczenie, że amerykańskie społeczeństwo może być podzielone na dwie kategorie, przed – Kinseyowską i po – Kinseyowską erę. OK? Więc kim jest Alfred Kinsey, w jaki sposób wstrząsnął Ameryką? Alfred Kinsey był amerykańskim biologiem i profesorem entomologii i zoologii, który w 1947 r. założył Instytut badań nad seksem na Uniwersytecie Indiana. Wydał również kilka książek nazywanych raportami Kinseya np.: „Seksualne zachowania ludzkiego samca” i „Seksualne zachowania ludzkiej samicy”. Książki te są z pewnością najbardziej szkodliwymi w historii Ameryki.

Kiedy raport Kinseya został po raz pierwszy opublikowany, sławny prawnik ACLU [American Civil Liberties Union – organizacja rzekomo zajmująca się prawami człowieka; zob. http://stoptheaclu.com/%5D Morris Ernst napisał: „prawie każda strona raportu Kinseya dotyczy przepisów prawa”. Powiedział również, że związki zawodowe, komitety prawników nie powinny rozważać prawa dotyczącego seksu bez odwołań do raportów Kinseya. Nawiązując do Westlaw, najczęściej używanego dziennika prawnego: „między 1982-2000 miało miejsce około 650 cytowań Alfreda Kinseya”. Kodeks karny wprowadzony w 1952 r. bazował na raportach Kinseya. Kinsey został uznany za wiodącego naukowego eksperta na świecie w sprawach ludzkiej seksualności. W szczególności konsultował przepisy odnośnie napaści seksualnych i edukacji dziecięcej.

Poglądy Kinseya

Obniżenie wieku na przyzwolenie.

Dzieci potrzebują wczesnej edukacji seksualnej w szkole.

Dzieci potrzebują masturbacji oraz nauki hetero i homoseksualnych zachowań.

Napastnicy na tle seksualnym są jednorazowymi przestępcami; należy im wybaczać.

W jaki sposób wypromowano te poglądy?

1950 r. Rockefeller ufundował amerykański instytut wzorowego kodeksu karnego.

1952 r. Harwardzki przegląd prawny wzywa do przystosowania kodeksu karnego do nauk Kinseya.

1955 r. Został opracowany kodeks i przesłany do wszystkich legislatorów w kraju: sędziów, prawników, socjologów etc.

1956 r. Kodeks został przyjęty w niemal wszystkich stanach.

Jak wspomniano, wzorowy kodeks został sfinansowany przez fundację Rockefellera. Jednocześnie fundacja Rockefellera fundowała badania Kinseya. W latach 50. Kongres powołał komisję pod przewodnictwem B. Caroll Reece w celu zbadania dużych zwolnień podatkowych dla wielu organizacji. Norman Dodd był dyrektorem badań komisji Reece. W wywiadzie którego udzielił przed śmiercią przyznał, że część członków komisji odkryła iż celem wielkich organizacji jest pozbawienie Ameryki wartości na których została zbudowana, poprzez system edukacji. W jednym ze swoich ostatnich wywiadów Dodd przyznał: „odkryliśmy ogromną determinację tych wielkich organizacji (zwalnianych z płacenia podatków) (Carnegie, Ford, Guggenheim oraz rodziny Rotshchild) w staraniach zmierzających do przejęcia kontroli nad edukacją w Stanach Zjednoczonych.”

Badania Kinseya

W latach 30. i 40. Alfred Kinsey przeprowadził tysiące wywiadów z mężczyznami i kobietami nagrywając ich seksualne historie. Celem tych studiów było odkrycie seksualnych zachowań przeciętnego mężczyzny i przeciętnej kobiety. Krytycy Kinseya twierdzą, że motywem jego badań nie była nauka a socjalna agenda mająca na celu zmienić moralność Amerykanów. Wielu badaczy sądzi, że Kinsey fałszował wyniki swoich badań. Cóż takiego robił?

1. Twierdził on, że 10 % amerykańskich mężczyzn było w pełni homoseksualistami przez ostatnie 3 lata swego życia a 37 % Amerykanów miało homoseksualny orgazm co najmniej raz w ciągu całego swojego życia. Późniejsze badania udowodniły, że liczby podawane przez Kinseya były ekstremalnie zawyżone. Nowe badania pokazują, że tylko 1 % mężczyzn w USA nazywało samych siebie homoseksualistami, podczas gdy 2-3 % było aktywnych homoseksulanie w ciągu całego ich życie.

2. Kinsey przedstawiał również wysoki poziom seksu przedmałżeńskiego, twierdząc że 69% Amerykanów spotykało się z prostytutkami, i że połowa żonatych mężczyzn w USA była winna cudzołóstwa. Kolejne badania pokazały, że swoboda seksualna Amerykanów była o wiele mniejsza niż dowodził Kinsey.

3. Podczas swoich badań przeprowadził wywiady z 1000 – 3000 winnych napaści seksualnych oraz z więźniami jako „normalnymi amerykańskimi mężczyznami”.

4. Aby udowodnić wysoki poziom homoseksualizmu Kinsey chodził do chickagowskiego metra, barów dla gejów, łaźni dla homoseksualistów i rejestrował bywalców tychże przybytków w swoich badaniach zwiększając radykalnie liczbę homoseksualistów. Także przemytników alkoholu, hazardzistów, męskie prostytutki, alfonsów i złodziei umieszczał w badaniach. Podobne triki stosował, by przedefiniować amerykańską kobietę.

5. W celu udowodnienia wysokiego poziomu swobody seksualnej wśród amerykańskich żon, Kinsey przedefiniował znaczenie „zamężnej” podciągając pod „nią” każdą kobietę która żyła z mężczyzną przez rok. Regularnie umieszczał prostytutki w swoich badaniach jako „normalne Amerykanki”. W rezultacie wyszło mu, że 50 % Amerykanek było zaangażowanych w seks przedmałżeński, a 26 % rzekomo cudzołoży. W swoich raportach Kinsey doszedł do zupełnie niewiarygodnych wniosków iż 87 % niezamężnych kobiet miało aborcję, a wśród mężatek 25 %. Tak szokująco wysoki, nawet jak na dzisiejsze czasy, poziom aborcji pomógł im ją zalegalizować w następnych latach.

Dzisiejsze, postmodernistyczne przekonania Amerykanów nie wzięły się z przypadku. Były celowo wykreowane przez wielkie fundacje jako część wielkiego planu, którego ważną częścią był Kinsey.

Najbardziej oburzającym świadectwem przeciw raportom Kinseya są informacje dotyczące seksualnych zachowań dzieci. Według Kinseya osoba molestująca seksualnie dzieci może pozytywnie przyczynić się do późniejszego rozwoju socjalno – seksualnego dziecka. Dane dotyczące dziecięcej seksualności zostały w pełni przedstawione przez dr Judith Reisman w latach 80. Wyjawiła ona jeszcze bardziej wstrząsające fakty. Otóż twierdziła, że Kinsey trenował notorycznych pedofili w molestowaniu dzieci. Nie trzeba mówić, że dziś instytut Kinseya zaprzecza oskarżeniom dr Reisman oraz temu że pedofilskie badania Kinseya bezpośrednio wpłynęły na edukację seksualną w Ameryce. Według kinseyowskiej interpretacji dzieci lubią być molestowane seksualnie. (nie pytasz gwałciciela czy dla ofiary gwałt był przyjemny!)

Pomysł, że dzieci lubią być molestowane był wystarczająco szokujący, ale sugestia stała się jeszcze bardziej szokująca, gdy zeznania Jonathona Gathorne – Hardy, biografa Kinseya, jednego z kilku ludzi mających wgląd w jego prywatne zapisy, wyszły na jaw: „nerwowi ludzie z instytutu Kinseya przeczytają gazety. Rex King opisał swój stosunek seksualny z tą małą dziewczynką… z tym małym chłopcem… Sądzę, że instytut Kinseya dobrze wyczuł, że prawica porzuci te sprawy”. Powiedział także: „istnieją opisy jak King łajdaczył się z około 13 chłopcami, którym to nie odpowiadało, to ostry materiał”.

Kinsey opracowywał również naukowe tabele przedstawiające seksualne reakcje małych dzieci włączając orgazm. Niektóre dzieci miały tylko dwa miesiące [sic!]. W kinseyowski opis orgazmu wchodziły drgawki, omdlenia, płacz i napady złości (można powiedzieć zachowania sadomasochistyczne). Smutna konkluzja? Niemal wszyscy nauczyciele edukacji seksualnej w Stanach Zjednoczonych zostali tego wszystkiego nauczeni.

Estera White

Estera White była jednym z molestowanych dzieci w eksperymentach. Została zabrana przez ojca i dziadka na spotkanie z Alfredem Kinseyem. Spotka go w 1943 r. i została „opisana” etc. Twierdzi, że Kinsey dał dla jej ojca czek co znaczyłoby, że Kinsey sponsorował pedofili do swoich badań; szokujący wniosek. Estera twierdziła, że jej ojciec spoglądał na zegarek, gdy była molestowana. Jej matka zapamiętała tą historię.

Playboy

Wydaje się, że mass media zawsze były po stronie Kinseya i jego filozofii. Filozofii, którą podjął Hue Hefner w 1953 r. zaczynając wydawać magazyn Playboy. W tym samym roku Kinsey wydał „Seksualne zachowanie ludzkiej samicy”. Hefner utworzył ścisły związek między swoim soft – porn magazynem a badaniami Kinseya. Hefner efektywnie odniósł się do książki w swoim pierwszym wydaniu magazynu. Napisał również o pierwszej książce Kinseya „Seksualne zachowanie ludzkiego samca”. Hefner promował filozofię Playboya „nową moralność post – Kinseyowskiej ery”. Został najważniejszym pamflecistą Kinseya.

W 1983 r. dr Judith Reisman została wyznaczona przez niewielką komórkę departamentu sprawiedliwości do śledztwa w sprawie obrazków w Playboyu, Hustlerze i Penthousie. Powodem studiów był wzrost przestępstw na tle seksualnym popełnianych przez młodych dorosłych na dzieciach. U sprawców tych przestępstw często odnajdywano kopie tych magazynów. W swoich badaniach dr Reisman ujawniła, że w latach 1953 – 1982 magazyny Playboy, Hustler i Penthouse opublikowały około 9000 obrazków dzieci w scenach seksualnych, średnio 8 – 9 w jednym numerze. Dr Reisman wyjaśnia następnie jak te obrazki mogą wpłynąć na popełnianie przestępstw seksualnych. Sądzi ona, że miliony Amerykanów po kilku dekadach zostało „uformowanych” przez tego rodzaju obrazy.

Uzależnienie od pornografii dosięgnęło teraz amerykańskie dzieci, kształtując w ich umysłach perwersyjny obraz rzeczywistości oraz relacji damsko – męskich. Dr Reisman twierdzi, że magazyny softpornograficzne wypromowały seks i przemoc wśród dzieci, a to miało poważny wpływ na wzrost porwań, molestowań i morderstw dzieci. Czy to są te sprawy bronione często przez pierwszą poprawkę [pierwsza poprawka do konstytucji USA gwarantuje mi. wolność słowa i prasy], prawdziwa wolność o którą walczyli i umierali nasi ojcowie?

Dr Reisman uważa, że istnieje związek między oglądaniem obrazów a seksualnym zainteresowaniem dzieci. W wywiadzie stwierdza: „dzieci zostały stratowane, przepuszczono na nie seksualny szturm, porwano i zamordowano; mam te wszystkie obrazki”. Przez kilka lat magazyn Hustler publikował komiks zwany „Chester the molester”. Jest to seria w której mężczyzna napada na małe dzieci. Kilka lat później autor komiksu został skazany za molestowanie dzieci. (Rysował komiksy o sobie i o swojej córce) Larry Flint i Hue Hefner również zostali oskarżeni o molestowanie nieletnich, ale nie zostali nigdy skazani.

W 1971 r. „Readers Digest” opublikował artykuł „Co napastnicy seksualni mówią o pornografii”. W artykule zacytowano raport FBI stwierdzający, że „w latach 1960 – 1969 liczba gwałtów popełnianych przez mężczyzn poniżej 18 roku życia wzrosła o 86 %. Może to oznaczać, że jakieś siły pobudzają do popełniania przestępstw na tle seksualnym młodych mężczyzn w całych Stanach Zjednoczonych”. Okres opisany przez FBI był tym, w którym magazyn Playboy był główną formą rozprzestrzeniania pornografii w Ameryce. Szczególnie w taki sposób, aby znalazła się ona w rękach niepełnoletnich mężczyzn.

Tzw. przemysł miękkiej pornografii przyjął się w Ameryce częściowo dzięki pomocy wpływowych liderów politycznych i społecznych ostatniej połowy stulecia. Udzielając wywiadów tym magazynom dopomogli wejść im do amerykańskiego mainstreamu.

J. Gator Henry wcześniejszy pracownik Penthousa dostarczył kilka wydań by naświetlić problem w wywiadzie. Stwierdził, że „Penthous i Playboy są kamieniami milowymi w promowaniu głębszej, ciemniejszej pornografii”. Powiedział: „po obejrzeniu wielu obrazków pornograficznych, aby osiągnąć tego samego kopa, zaczynasz rozglądać się za obrazkami z młodszymi i jeszcze bardziej młodszymi. Robi to z ciebie przeciętnego Joe tak przejętego myślą, że ta indywidualność musi zaspokoić to, są to ci faceci którzy idą i biorą dziewczyny”.

W 1994 r. został wypuszczony „w drugim obiegu” film pt. „ChickenHawk: Człowiek który kochał chłopców”. Film dokumentował życie pewnych członków NAMBLA (North American man/boy Love Associacion) [Północno Amerykańskie Stowarzyszenie Kochających mężczyzn/chłopców]. Słowo „chickenhawk” [kurczak łupieżca?] w gejowskim slangu oznacza starszego mężczyznę, który błaga niepełnoletnich a w szczególności chłopców [?].

Podczas gdy grupy takie jak NAMBLA wydają się prezentować ekstremalny punkt widzenia, rzeczywistość jest taka, że ich filozofia jest prezentowana przez wiodących członków akademickich społeczności w tym co zwie się seksuologią – studiami nad seksualnością człowieka.

Perwersje te wyryły program edukacji seksualnej w Ameryce. Niektórzy z głównych wiodących popleczników pedofilii: dr John Money z Uniwersytetu Johna Hopkinsa, dr John DeCecco, dr Hubert Kennedy i dr Gilbert Herdt wszyscy z Uniwersytetu San Francisco. Być może najbardziej wpływowym był dr Vern Bullought z centrum badań nad seksem z California State Uniwersity Northridge. Każdy z nich pisał do ukazującego się w Holandii pisma „PAIDIKA: the journal of pedofilia”. Te pseudo naukowe czasopismo miało na celu wprowadzanie a w ostateczności prawne zalegalizowanie molestowania dzieci.

Dzisiaj dwa wiodące instytuty promujące pedofilię to „The Kinsey Institute” w Bloomington Indiana oraz „The Institute for the Advanced Study of Human Sexuality” w San Francisco. Te instytuty szkolą większość edukatorów seksualnych w Ameryce. Skutecznie znieczuliły wielu amerykańskich obywateli a nawet wiele wpływowych grup religijnych włączając członków Kościoła katolickiego.

Kokluzja

Po tak wielu zniszczeniach, które dosięgnęły Amerykę na wielu poziomach, powstaje pytanie dlaczego nic nie zostało zrobione w sprawie spuścizny Kinseya? Często słyszymy, że liczba przestępstw na tle seksualnym zmniejsza się w Ameryce; liczba gwałtów rzekomo spadła o 85 % od 1970 r. „Prawda jest taka, że częstotliwość popełniania przestępstw seksualnych jest pięć razy większa per capita niż w roku 1970” napisał major porucznik Dave Grossman psycholog z Westpoint nominowany do nagrody Pulitzera. Ci ludzie opracowali programy nauczania edukacji seksualnej w Ameryce. Nawet Barack Obama wspiera wprowadzanie edukacji seksualnej do przedszkoli. Uczą sześcioletnie dziewczynki jak używać prezerwatyw. W celu podsumowania zadaj sobie pytanie „czy edukacja seksualna ma naprawdę chronić amerykańskie dzieci?”

Źródło

________________

Reklamy

2 Responses to Prawda o edukacji seksualnej, pedofilii i przemyśle pornograficznym

  1. ussus says:

    Tu jest cały przekład:
    http://ussus.wordpress.com/2011/09/11/prawda-o-edukacji-seksualnej-pedifilii-i-przemysle-pornograficznym/

    • Dziękuje za informacje. Uzupełniłem wpis podając źródło do twojego bloga :)
      Mam pytanie, jak można się z tobą skontaktować, bo chciałbym prywatnie o coś zapytać.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s